Në kujtim të Nënës Azë Brahimaj – shqiponjës që u bë strehë e bijve të lirisë
Një histori sakrifice, guximi dhe dashurie për atdheun
Azë Brahimaj nuk ishte vetëm një nënë e zakonshme e një familjeje shqiptare. Ajo ishte një grua e fortë, një zemër e madhe dhe një simbol i qëndresës, e cila në ditët më të vështira të luftës u bë strehë, mbështetje dhe nënë për shumë luftëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Me shaminë e bardhë të nënës shqiptare dhe me zemrën e mbushur me dashuri për lirinë, ajo hapi dyert e kullës së saj për bijtë e luftës. Në atë shtëpi kishte bukë, ngrohtësi dhe mbi të gjitha kishte zemër,shkrusn Raporto24
Kulla e familjes Brahimaj në Jabllanicë u kthye në një pikë të rëndësishme mbështetjeje për shumë pjesëtarë të UÇK-së. Aty u strehuan dhe u ndihmuan shumë luftëtarë që luftonin për çlirimin e Kosovës.
Djemtë e luftës e kujtojnë edhe sot nënën Azë si një figurë të rrallë. Ajo nuk pyeste për rrezikun, nuk mendonte për veten, por vetëm për ata që ishin në rrugën e lirisë. Për shumë prej tyre ajo ishte thjesht “Nanë”.
Ajo kujdesej për luftëtarët, u përgatiste bukë, u lante rrobat dhe ua kthente për pak çaste ndjenjën e shtëpisë në mes të luftës. Fjalët e saj mbetën kujtim:
“Ju veç ruajeni veten, se na bukë, kripë e zemër kemi për krejt.”
Edhe pse ishte nënë dhe në moshë të madhe, Azë Brahimaj tregoi një guxim të jashtëzakonshëm. Ajo ndihmoi në bartjen e porosive, mbështeti djemtë e saj dhe bashkëluftëtarët e tyre, duke u bërë pjesë e historisë së rezistencës shqiptare.
Por lufta mori edhe jetën e saj. Më 3 gusht 1998, Azë Brahimaj u vra së bashku me nënën e saj Zizën, kur forcat serbe sulmuan Jabllanicën.
Sot kujtimi për të jeton në zemrat e atyre që e njohën dhe në historinë e Kosovës. Ajo mbetet simbol i nënës shqiptare që nuk u dorëzua kurrë, i gruas që në kohë lufte u bë forcë dhe shpresë.
Lahi Brahimaj, djali i saj dhe një nga figurat e njohura të UÇK-së, e ka kujtuar gjithmonë nënën Azë si një grua të fortë, të mençur dhe të përkushtuar ndaj lirisë së Kosovës.
Azë Brahimaj nuk la pas vetëm një emër rruge apo dekorata. Ajo la pas një amanet: kujtimin e nënave shqiptare që sakrifikuan gjithçka për lirinë.
Nënat si Azë Brahimaj janë pjesë e historisë sonë – histori që duhet të ruhet dhe të përcillet brez pas brezi./Raporto24/
