Ajo quhej Azemine, sepse kështu kishte lënë amanet babai i saj.
Nëse lind djalë – Azem. Nëse lind vajzë – Azemine.
Por Azemine Galica nuk e pa kurrë babanë e saj, Azem Bejtë Galicën, heroin që ia fali jetën lirisë dhe historisë, por jo mundësinë ta mbante vajzën në krahë. Ai ra për atdheun para se ajo të vinte në këtë botë, duke e lënë pas vetëm emrin, gjakun dhe një mungesë që nuk u mbush kurrë,shkrusn Raporto24
Në fotografinë e vjetër, Azeminia shihet e ulur pranë varrit të babait. E heshtur. E përkulur. Me një dhimbje që nuk bërtet, por rri e rëndë mbi supe. Ajo nuk ka kujtime me të, nuk ka zë për ta kujtuar, nuk ka dorë që e ka mbajtur. Ka vetëm varrin. Dhe emrin.
Azem Bejtë Galica ishte simbol i qëndresës, i kryengritjes dhe i sakrificës. Për kombin, ai ishte hero. Për Azeminen, ai ishte babai që mungoi gjithë jetën. Historia i dha lavdi, por vajzës së tij i la heshtjen.
Ajo u rrit me rrëfime, me tregime të të tjerëve, me legjenda që flisnin për trimërinë e një burri që ajo do të donte ta thërriste “babë”. U rrit duke e ndarë babanë me kombin, pa e pasur asnjëherë vetëm për vete.
Të ulesh pranë varrit të babait që s’e ke parë kurrë është një akt i rëndë. Është takim pa përqafim, bisedë pa fjalë, dashuri pa kujtim. Është dëshmi se liria nuk erdhi pa çmim, dhe se ky çmim shpesh u pagua nga fëmijët që mbetën pa prindër.
Azemine Galica nuk mbajti armë. Ajo mbajti mungesën.
Nuk shkroi histori. Ajo e jetoi heshtjen e saj.
Dhe në atë heshtje, pranë një varri, qëndron e gjithë pesha e sakrificës shqiptare: një baba i përjetësuar në histori dhe një vajzë që e deshi pa e njohur kurrë./Raporto24/
