Në episodin e dytë të serisë “Ndërtimi i një Ferrari”, të dhënë për EJU Driton “Toni” Kuka kthehet te momenti më i errët i karrierës së tij, Lojërat Olimpike Londra 2012, një përvojë që pothuajse i dha fund rrugëtimit të tij si trajner. Humbja e papritur e Majlinda Kelmendit, nën pritje të jashtëzakonshme kombëtare dhe ndërkombëtare, u shndërrua në një goditje të rëndë psikologjike për Kukën dhe ekipin e tij, duke hapur një periudhë izolimi, vetëfajësimi dhe reflektimi të thellë.
Pasojat e Londrës e çuan Kukën drejt një vendimi thelbësor: shkëputjen totale nga presioni i jashtëm dhe ndërtimin e një “familjeje sportive” të mbyllur, ku prioritet absolut ishte puna dhe përgjegjësia e brendshme. Ky ndryshim filozofie solli menjëherë rezultat, me Majlinda Kelmendin që në vitin 2013 u shpall kampione bote, titulli i parë botëror për Kosovën në xhudo, duke shënuar pikën e kthesës në historinë e sportit kosovar.
“Ishte në Lojërat e para Olimpike. Ne garuam për Shqipërinë në vitin 2012. Majlinda fitoi ndeshjen e parë kundër vajzës finlandeze, e cila ishte një kundërshtare e fortë. Pastaj ajo u ndesh me një vajzë nga Mauritiusi në një ndeshje ku Majlinda normalisht ishte e favorizuar”, thekson Kuka.
Ajo që ndodhi më pas i duket ende e pamundur Tonit. “Në minutën e parë ajo shënoi ëaza-ari dhe pastaj u bë pak euforike. Pak më pas, ajo ra në dashuri me ippon. Për mua, e gjithë bota në mendjen time, dukej si një ëndërr e keqe, diçka që nuk mund të ndodhte.”
Pasojat e menjëhershme ishin të tmerrshme. “Shkuam në zonën e ngrohjes. Isha vetëm pranë saj. E përplasa kokën pas murit dy ose tre herë. ‘Pse këtu?’, thashë unë. Ajo nuk foli. Po qante. Isha shumë i dëshpëruar. Ndihesha tmerrësisht keq.”
Pesha e pritjeve e bëri edhe më keq. “Në këtë garë, pritja për Shqipërinë ishte që ajo të fitonte një medalje dhe imagjinoni, Presidenti i Shqipërisë, Kryeministri i Shqipërisë, Presidenti i Kosovës, Kryeministri i Kosovës ishin të gjithë ulur atje me Presidentin Vizer…, dhe ne humbëm.”
“Pas kësaj, mendova se nuk do të isha kurrë në gjendje të përballesha me të gjitha ato kombe, me të gjithë ata shqiptarë në Kosovë, në Shqipëri, sepse shqiptarët jetojnë në shumë vende. Mendova, kjo ka mbaruar për mua. Mendova se nuk do të përballesha më kurrë me median. Mendova se ishte fundi i jetës sime në xhudo.”
Mësimet e Londrës u reflektuan drejtpërdrejt në përgatitjen për Rio 2016, ku Kuka aplikoi një qasje radikale izolimi dhe kontrolli total të çdo detaji. Përgatitja e mbyllur, përgjegjësia e plotë brenda ekipit dhe përqendrimi ekstrem rezultuan me medaljen e parë të artë olimpike për Kosovën, një moment historik që, sipas Kukës, e formësoi përfundimisht si trajner në aspektin psikologjik dhe profesional.
Në vijim, Tokio 2020 përfaqësoi kulmin e metodës së tij, me një ekip të ndërtuar në perfeksion, ku çdo element, nga ngarkesa stërvitore te ushqyerja dhe kalendari i garave, ishte planifikuar në minuta dhe milimetra. Dy medalje të arta olimpike në Japoni dhe pozicionimi i Kosovës mes fuqive botërore të xhudos u konsideruan nga Kuka si vepra më e plotë e jetës së tij sportive.
Episodi i dytë përmbyllet me reflektimin e Kukës mbi rritjen personale dhe profesionale, duke pranuar se përvoja, gabimet dhe dështimet e hershme e kanë shndërruar në një trajner më të matur, më taktik dhe më të vetëdijshëm për koston njerëzore të suksesit elitar. Ndërsa cikli i ri olimpik drejt LA2028 paraqet sfida të reja, filozofia mbetet e njëjtë: punë e heshtur, kontroll maksimal dhe besim absolut në proces.
Në episodin e fundit të serisë, Driton Kuka do të flasë për çmimin personal të suksesit olimpik, përballjen me lodhjen mendore dhe arsyen pse, pavarësisht gjithçkaje, nuk mund të largohet nga adrenalina e sportit elitar.
KosovaPress
